Al Galidi
DE NEDERLANDER OP Z’N DERTIGSTE
De Nederlander op z’n dertigste.
Zijn leven achter zich latend,
vertrekt hij naar het donker
met zijn hond en zegt:
‘Dit is mijn beste vriend.’
Logeren.
De Nederlander op z’n dertigste
slaapt op de bank,
eet kliekjes
en gaat
zonder iemand die zijn afwezigheid voelt.
‘Laat het gaan’, mompelt hij.
‘Laat het gaan’, mompelt zijn hond.
Zwarte gordijnen
vallen dicht achter het raam van zijn ziel.
Marihuana opent de deur van haar keuken
op een kier,
dringt zijn borst binnen.
In een duistere wereld
legt hij hinnikend
het spoor tussen zijn hand en zijn mond aan.
Hij had vader kunnen zijn,
maar heeft er zelf één nodig.
Tegen de Nederlandse van dertig,
die hem haar bloem gaf,
zegt hij dat hij tijd nodig heeft,
zichzelf wil zijn,
doen wat hij wil.
Hij gaat,
verlaat haar op haar veertigste.
‘De tijd’, zucht hij.
Zijn hond knikt. ‘De tijd vliegt.’
Hij staart naar zijn gouden haren,
die hem één voor één verlaten,
als de generaal die zijn soldaten
ziet vallen
in niemandsland.
Hij leunt op zijn grafsteen:
‘Hier rust de Nederlander,
die op z’n dertigste stierf
maar pas jaren later begraven is.’
Geen hoop,
geen ambitie,
geen vuur.
Zijn hond leidt hem
de herfst in.
Meer over Al Galidi.....>
|
