Dirk van Bastelaere
foto: Annelies Doom
Triptiek van het bloed
a) De verste uithoeken Er is bloed zonder naam, opgepompt
uit de vloeibare kern van de aarde
en de rest spreekt zich uit,
een golf klotsend en gerezen kilometers buiten de kust
die langzaam door de verste uithoeken zwalpt
van de rest
met zijn sterfelijk vlees
die men lichaam noemt en, uitgestroomd,
het aanschijn verwerft van een schilderachtig meer.
Zichzelf vergeten
bevloeit het de gestalte
met panterhaar, nachtwaarts
gerichte oren, geweien in boomschors dringend,
sponzige lichamen
die zwellen tot een vlezen pijp
in het trekken waaraan
het hart zich verlustigt
en muilen,
waar het afdruipt
als men zijn kop even uit een dampend karkas haalt
om de omgeving af te spieden.
Uit Hartswedervaren, Amsterdam, Atlas, 2000 |
