Ana Luísa Amaral
A MAIS PERFEITA IMAGEM
Se eu varresse todas as manhãs as pequenas
agulhas que caem deste arbusto e o chão que
lhes dá casa, teria uma metáfora perfeita para
o que me levou a desamar-te. Se todas as manhãs
lavasse esta janela e, no fulgor do vidro, além
do meu reflexo, sentisse distrair-se a transparência
que o nada representa, veria que o arbusto não passa
de um inferno, ausente o decassílabo da chama.
Se todas as manhãs olhasse a teia a enfeitar-lhe os
ramos, também a entendia, a essa imperfeição
de Maio a Agosto que lhe corrompe os fios e lhes
desarma geometria. E a cor. Mesmo se agora visse
este poema em tom de conclusão, notaria como o seu
verso cresce, sem rimar, numa prosódia incerta e
descontínua que foge ao meu comum. O devagar do
vento, a erosão. Veria que a saudade pertence a outra
teia de outro tempo, não é daqui, mas se emprestou
a um neurónio meu, uma memória que teima ainda
uma qualquer beleza: o fogo de uma pira funerária.
A mais perfeita imagem da arte. E do adeus.
HET MEEST VOLMAAKTE BEELD
Als ik elke morgen de naaldjes op zou vegen
die deze struik laat vallen en de vloer aanveegde die
hun woning biedt, dan had ik een volmaakte metafoor voor
waarom ik niet langer van je houd. Als ik elke morgen
dat raam zeemde en in de glans van glas voorbij
mijn spiegelbeeld de doorzichtigheid voelde verslappen
die het niets vertegenwoordigt, zou ik zien dat de struik
niet meer is dan een hel zonder de decasyllabe van de vlam.
Als ik elke morgen het web bekeek dat zijn takken
siert, zou ik ook dat begrijpen, die onvolmaaktheid
van mei tot augustus die zijn draden aantast en hun
geometrie onttakelt. En de kleur. Zelfs als ik dit gedicht nu
zag bij wijze van conclusie, zou ik merken hoe zijn
vers groeit, ongerijmd, in een onvaste, brokkelige
prosodie die afwijkt van het mij vertrouwde. De traagheid van
de wind, erosie. Ik zou zien dat het verlangen behoort tot ander
web uit andere tijd, niet van hier is maar zich leende
aan een neuron van mij, een herinnering die nog koppig
haakt naar iets van schoonheid: het vuur van een brandstapel.
Het meest volmaakte beeld van kunst. En van afscheid.
Uit: A Arte de ser Tigre, Lissabon, Gótica, 2003
Vertaling: Arie Pos
|
