Pieter Boskma
UIT DE LUWTE
Wie schrijft met een tak in de wind
of met een menselijke teen in het water,
dwars door het zevende oog van de olie,
een plonsje, een golfje, 't is alweer gewist,
en wie weer eens droomt van een liefde
verloren, wat is ze jong nog en toch
gaat ze trouwen, verkondig een kind
en vergeet haar nu maar - oude liefdes
die baren, liggen terstond in hun kist -,
en wie zichzelf overbodig in anderen
tekens verwacht die het zullen verklaren:
de legere woorden tussen de snaren,
de stille muziek ongekend of vergeten,
de prillere toets van een gister vol beter
en toch de milde roes van wellicht
zal het morgen je kan het niet weten,
die zal zich de lach van een dode
herinneren, daar in het water, daar
in de wind, de lach die je ooit met
een tak of een teen zelf schreef
op het levende minder dan niets,
en via schoorsteen, vuur en baar
zich op zijn schreden keren naar
de dingen en de wereld.